music
photography
writing
installation
graphics
objects
info
back
Vanavond steek een kaarsje aan voor de gevolgen van het enshittificeren van de hedendaagse bioscoopfilm.
In Urchin wilt de vorm en esthetiek van de “bizar-heid” of “rariteit” een metafoor/ allegorie vertellen waarbij we ons niet meer hoeven af te vragen of de vorm en zijn relatie tot de kijker boeit. Dit komt doordat de film je niet veel vragen stelt om er kritisch over na te denken.
Peter Watkins beschrijft dat met de verschijning van monoform film in de jaren 70, de kijker zijn tijd en dus ook kritische houding verliest zodra een film gebruikt maakt van: snelle montage, continue camerabeweging en een dikgelaagde soundtrack. Deze elementen domineren de ervaring en laten weinig ruimte voor interpretatie of afstand.
Ik voel dat alle conventies die het monoform fenomeen maken worden gebruikt als een meer basis of structuur. Terwijl als ik me voorstel een film met vreemde vertelmanieren of visuele metaforen over verslavingen te zien. Dat in elk geval hedendaagse conventies (monoform of niet), basis en/of structuur zouden worden verbroken. De film bevestigt zo precies datgene wat hij lijkt te willen ondermijnen.
Read on Letterboxd
The Runner - Amir Naderi, 1984 _ Review
In The Runner gebeurd iets waarbij je een lijn kan trekken naar Carlos Reygadas’s Stellet Licht. In beide films is er een schaarste aan herkenbare culturele aanwijzingen waarmee je normaal gesproken een film in een context duwt. Waar is dit? Wanneer is dit? Tot welke wereld behoort dit?
Dit komt veel voor in Sci-Fi films. Net als in Wim Wenders Until The End of the World manifesteert de motivatie die zichzelf in de film ontwikkelt, als volkomen alleen, zonder die buitenfilmse context die je kunnen duiden op verschillende tijden of plekken.
Waar Amir Naderi en de hoofdpersoon Majid Niroumand (Amiro) voor mij dan ook in slagen is dat overbrengen van dat ‘universele’ gevoel van verwarring en noodzakelijke ambitie. Dat gebrek aan culturele aanwijzingen drijft hiermee dus ook dat gevoel van verwarring aan.
Je kijkt naar meeste films als herkenning waarbij meestal dit ook de intentie van de maker is. In The Runner krijg je een pure waarneming, het gebrek aan culturele aanwijzingen wordt geen gemis, maar een aandrijving. Het dwingt je om te kijken zoals Amiro leeft — steeds opnieuw aan het begin van de wereld.
Mijn fascinatie voor films als The Runner en Stellet Licht is tegelijkertijd ook mijn probleem ermee: dit effect kun je niet afdwingen. Dit fenomeen ligt compleet buiten makerschap. De relatie die deze films hebben met mij is die een van diepe resonantie en verwikkeld zich in de context van mijn eigen leven.
Read on Letterboxd
Becoming Mona - Sabine Lubbe Bakker & Niels van Koevorden, 2020 _ Review
Vanaf het eerste moment word ons verteld dat het hoofdkarakter (Mona) zich vervreemd voelt tegenover haar ouder.
Hoe gaan we om met een ouder zoals deze? De film geeft geen antwoorden, maar Mona haar onvoorwaardelijk altruïstische karakter laat wel zien hoe bewust alle acties zijn. Het verschil is lijdend in de film. Gepaard met die vervreemding wachten we dus constant op hoe de steeds verleggende grenzen van Mona gaan overschreden worden, en hoe zij dit blijft pikken. Haar karakter laat Marie (de ouder) toe om haar gehele tirade tentoon te stellen.
Hiermee verbonden aan de terugkomende kerst liederen die zich elke zoveel wendingen voordoet, worden we als kijker ironisch erop confronteert over hoe de intergenerationele familie pretentiazie zich nog steeds blijft manifesteren.
De film wil echt dat je de onbaatzuchtigheid van Mona ziet, maar waarom? Is dit een antwoord, een uitkomst of dé vertelmanier voor het aantonen van verschil?
Read on Letterboxd